|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Arrechea Alexandre Γεννήθηκε το 1970 στην Trinidad της Κούβας. Ζει και εργάζεται στην Κούβα. Το έργο του Alexandre Arrechea είναι βαθιά εδραιωμένο στη λεπτομερή εξέταση των δομών εξουσίας. Η οπτική αναπαράσταση αυτού του συλλογισμού επιτυγχάνεται μέσα από την υψηλής αισθητικής παρουσίαση υπερρεαλιστικών αρχιτεκτονικών δομών και την παράλογη κατασκευή απίθανων μηχανημάτων που μοιάζουν να βγήκαν μέσα από μια σειρά δευτεροκλασάτων ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Το ενδιαφέρον του για την αρχιτεκτονική είναι εμφανές ήδη από τα έργα που δημιούργησε συμμετέχοντας στην καλλιτεχνική ομάδα Los Carpinteros /Οι Ξυλουργοί, της οποίας και αποτέλεσε μέλος από την εποχή που οι τρεις αυτοί καλλιτέχνες ήταν ακόμη φοιτητές στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κούβα, τη δεκαετία του 1990, κι εξελίχθηκε μέσα από την προσωπική του σταδιοδρομία, η οποία και άρχισε το 2003. Τα περίτεχνα ξυλόγλυπτα που έγιναν το σήμα κατατεθέν των Los Carpinteros ακολούθησαν έργα σε μια πιο προσωπική γλώσσα που επιτρέπει στον Arrechea να διερευνήσει τους μηχανισμούς ελέγχου καθώς και τη λανθάνουσα αλλά μοιραία παρουσία του φόβου και της δυσπιστίας στις κοινωνικές επαφές. Παράδειγμα αυτού αποτελεί το εμβληματικό γλυπτό του El Jardín de la Desconfianza/ Ο Κήπος της Δυσπιστίας (2005), ένα γλυπτό δέντρο σε πραγματικές διαστάσεις του οποίου τα κλαδιά έχουν φύλλωμα από κάμερες ασφαλείας που ακολουθούν τους περαστικούς, καταγράφοντας τις κινήσεις τους και αποθηκεύοντας τες σε μία βάση δεδομένων. Ακολουθώντας τη μέθοδο του Φουκώ, τα σχέδια του έχουν αναφορές στην αρνητική επίδραση που έχει η κατάρρευση των ουτοπικών κοινωνικών προτύπων και οι απολυταρχικές μέθοδοι που τα ακολουθούσαν, μέσα από τη μεταβολή της κλίμακας και την μετατόπιση των συμβόλων από τη σφαίρα των ονείρων σε εκείνη του σκηνικού μιας σύγχρονης μεγαλούπολης. Χρησιμοποιώντας νερομπογιές για τον σχεδιασμό κτιρίων, γεφυρών και άλλων αρχιτεκτονικών τύπων τεραστίων διαστάσεων, δημιουργεί ένα θέατρο παραλόγου, όπου πρωταγωνιστεί η πνευματική κληρονομιά του σοσιαλισμού και οι συνεπακόλουθες αντιφάσεις της. Το τελευταίο του βίντεο, Μαύρος Ήλιος, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, προβαίνει στο πάντρεμα της αστάθειας που χαρακτηρίζει την κινούμενη εικόνα μιας μπάλας κατεδάφισης την ώρα της καταστροφής με καταφανή την σταθερότητα του σκηνικού: ένας ψηλός τοίχος δέχεται το πλήγμα της εικονικής μπάλας. Στο σημείο αυτό, το έργο αποκτά μια νέα διάσταση καθώς η εικόνα προβάλλεται πάνω από τα ερείπια του Βυζαντινού τείχους που περιβάλλει την πόλη παρέχοντας της έναν προστατευτικό κλοιό. Σαν ένα συμβάν από το έργο Second Life ο ψυχολογικός αντίκτυπος που προκαλεί αυτό το παραπαίον πάντρεμα του υπόβαθρου με την εικόνα, αναβιώνει την ανησυχία της αναπόφευκτης αποτυχίας της βίας, καθώς και της αδυναμίας της εξουσίας να επιβιώσει μέσα από τους ίδιους της τους φόβους. Gabriela Salgado 2009  Λήψη βιογραφικού |  Μαύρος Ήλιος, 2008 Σπίτι, 2008 Λευκή Γωνία, 2006 |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
